Geloven is leven

Het verbond

Het verbond met Abram Een verbond is een afspraak, een deal tussen twee partijen, waarbij elke partij een toezegging doet aan de andere partij. De afspraak blijft geldig zolang beide partijen zich aan hun toezeggingen houden. In de Bijbel is sprake van een verbond tussen God en de mensen. Eerst wordt een drietal gedeelten uit Genesis 17 geciteerd, waarin de verbondssluiting wordt beschreven tussen God en Abram. Genesis 17 : 1 t/m 3: Toen Abram negenennegentig jaar was, verscheen de HEER aan hem en zei: Ik ben God, de Ontzagwekkende. Leef in verbondenheid met Mij, leid een onberispelijk leven. Ik wil met jou een verbond aangaan en Ik zal je veel, heel veel nakomelingen geven. Genesis 17 : 4 t/m 6: Ik doe jou deze belofte: je zult de stamvader worden van een menigte volken. Je zult voortaan niet meer Abram heten maar Abraham, want Ik maak je de vader van vele volken. Ik zal je bijzonder vruchtbaar maken. Er zullen veel volken uit je voortkomen en onder je nazaten zullen koningen zijn. Genesis 17 : 7 t/m 10: Ik sluit een verbond met jou en met je nakomelingen, met alle komende generaties, een eeuwigdurend verbond: Ik zal jouw God zijn en die van je nakomelingen. Heel Kanaän, het land waar je nu als vreemdeling woont, zal Ik jou en je nakomelingen voor altijd in bezit geven, en Ik zal hun God zijn. Jij moet je houden aan dit verbond met Mij, evenals je nakomelingen, generatie na generatie. Dit is de verplichting die jullie op je moeten nemen: alle mannen en jongens moeten worden besneden. Wat het verbond betekent voor Israël De verbondssluiting betreft als eerste de nakomelingen van Abram, het volk Israël. Israël wordt het volk van God en zal dat altijd blijven. Daar zijn wel voorwaarden aan verbonden. Israël moet zich houden aan de afspraken die God met hen zal maken. Het gaat dan om de tien geboden, de wet van God, en de uitwerking daarvan in de bepalingen zoals in de Bijbel beschreven. De afspraken betreffen bovendien de offerdienst en de tempeldienst en de landbelofte: de belofte dat Israël altijd in het land Kanaän mag blijven wonen. Dit is allemaal te vinden in het boek Exodus, vanaf hoofdstuk 19 en in het boek Leviticus. De landbelofte staat o.a. in Genesis 17 (zie hierboven). Tevens moeten alle mannen en jongens worden besneden. En dan het ultieme doel van het verbond: uit Israël zal de Messias geboren worden. De beloofde Messias was onderdeel van de belofte van God, zoals staat vermeld in Galaten 3: 16: Nu gaf God zijn beloften aan Abraham en zijn nakomeling. Let wel, er staat niet "nakomelingen", alsof het velen betreft, maar het gaat om één: "je nakomeling" en die nakomeling is Christus. Wat het verbond betekent voor de wereld In Jesaja 42 profeteert Jesaja over de komst van Jezus Christus naar de aarde. Jesaja 42 : 6: In gerechtigheid heb Ik, de Heer, jou geroepen. Ik zal je bij de hand nemen en je behoeden, Ik neem je in dienst voor Mijn verbond met de mensen en maak je tot een licht voor alle volken. Abram wordt niet alleen de stamvader van het volk Israël, maar ook de stamvader van vele volken. Daarom werd zijn naam veranderd in Abraham (“vader van vele volkeren”). Want door het geloof in Christus wordt iemand kind van Abraham.

In Galaten 3 : 6 t/m 9 staat: Van Abraham wordt gezegd: "Hij vertrouwde op God, en dat werd hem als een daad van gerechtigheid toegerekend." U ziet dus dat zij die geloven kinderen van Abraham zijn. Nu heeft de Schrift voorzien dat God ook andere volken door geloof zou aannemen en daarom aan Abraham verkondigd: "In jou zullen alle volken gezegend worden." En dus wordt iedereen die gelooft samen met Abraham, de gelovige, gezegend. De verbondsvernieuwing door Christus In Lucas 22 : 20 staat: Zo nam Hij (Jezus) na de maaltijd ook de beker, en zei: Deze beker, die voor jullie wordt uitgegoten, is het nieuwe verbond dat door Mijn bloed gesloten wordt. Jezus kwam op aarde om te lijden en te sterven voor onze zonden. God heeft laten zien dat Hij alles, zelfs Zijn eigen Zoon, voor ons over heeft. Door het geloof in die Zoon neemt God ons aan als Zijn eigen kinderen, om voor altijd onder Zijn bescherming te leven en Hem voor eeuwig de eer te geven die Hem toekomt. Dat is de boodschap en de inhoud van het verbond, dat door Zijn offer aan het kruis is vernieuwd. Door het lijden en sterven van Christus is het verbond dus vernieuwd. Door Zijn volmaakte offer voor onze zonden zijn de oudtestamentische offerdienst en de tempeldienst overbodig geworden. Hebreeën 9: 12: Hij (Jezus) is niet door het bloed van bokken en kalveren, maar door Zijn eigen bloed eens en voor altijd binnengegaan in het heiligdom en heeft daardoor een eeuwige verlossing teweeggebracht. Ook de besnijdenis hoeft niet meer. In 1 Korintiërs 7 : 19 staat: Het is volkomen onbelangrijk of men wel of niet besneden is, belangrijk is dat men de geboden van God in acht neemt. Verder blijft het verbond met Israël van kracht. De landbelofte geldt nog steeds. Psalm 105:8-11: Tot in eeuwigheid zal Hij gedenken zijn belofte aan duizend geslachten, het verbond dat Hij sloot met Abraham en voor Isaak bevestigde met een eed. Voor Jakob verhief Hij het tot wet, voor Israël tot een eeuwig verbond, toen Hij zei: Ik zal jou Kanaän geven, dat land wordt je onvervreemdbaar bezit. Ook de tien geboden zijn gebleven maar zijn in een ander kader geplaatst. Mattheüs 22: 37-40: Hij (Jezus) antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.’ Besnijdenis en doop Bij de verbondsvernieuwing door Christus is deze opdracht vervallen: de besnijdenis hoeft niet meer (1 Korintiërs 7 : 19). Een deel van de christenheid denkt dat de besnijdenis is opgevolgd door de doop aan kleine kinderen en zuigelingen. Een ander deel gelooft dat de besnijdenis is opgevolgd door de besnijdenis van het hart. De discussies over de kinderdoop hebben alles te maken met de visie op het verbond. Zie hiervoor de pagina Dopen op deze website. Bij de verbondsvernieuwing in Christus is het evangelie naar alle volkeren gegaan. Er zijn christenen die denken dat de rol van Israël vanaf dat moment is uitgespeeld. De beloften voor Israël blijven echter tot het eind van kracht, zie daarvoor ook de pagina Israël. De meningsverschillen over het verbond hebben in de geschiedenis voor veel discussie en zelfs voor kerksplitsingen gezorgd. Ik hoop dat wij als christenen tegenwoordig beter in staat zijn om elkaars mening te respecteren. Dat neemt niet weg dat binnen een plaatselijke gemeente wel keuzes moeten worden gemaakt, al was het maar om praktische afspraken rondom de doop te kunnen maken. Hoe meer respect voor andersdenkenden daarbij wordt opgebracht, hoe groter de kans dat wij elkaar, ondanks meningsverschillen, kunnen vasthouden.

De pagina's van dit hoofdstuk: Het verbond Dopen Vrouwen in touw Israël

| Home | Verantwoording | Sitemap |